काठमाडौं। धेरै नेपालीका लागि अमेरिका पुग्नु एउटा सपना हुन सक्छ। पढाइ, रोजगारी र राम्रो आम्दानीको खोजीमा वर्षेनि नेपालीहरू विदेशिन्छन्। तर शैलेन्द्र घिमिरेको यात्रा भने अलि फरक छ। करिब १० वर्ष अमेरिका बसे, त्यहाँ अध्ययन गरे, दुईवटा डिग्री हासिल गरे र लामो समय काम पनि गरे। अन्ततः उनले निर्णय गरे—अब आफ्नै देश फर्किने।

नेपाल फर्किएकोमा उनलाई पछुतो छैन। बरु उनी भित्री मनदेखि खुसी भएको बताउँछन्।

शैलेन्द्र आफ्नो स्वदेश फर्किने निर्णयलाई एउटा सरल उदाहरणसँग जोड्छन्। साँझ परेपछि चराहरू दिनभर जहाँ पुगे पनि अन्ततः आफ्नै गुँड फर्किन्छन्। उनका लागि नेपाल फर्किनु पनि त्यस्तै थियो—आफ्नो घर, आफ्नो परिवेश र आफ्नै मानिसबीच फर्किनु।

अमेरिकामा बसेका बेला उनले पढाइ मात्रै गरेनन्, खाद्य तथा रेस्टुरेन्ट व्यवसायलाई नजिकबाट बुझ्ने अवसर पनि पाए। नेपाल फर्किएपछि त्यही अनुभवलाई व्यवसायमा प्रयोग गरेको उनले बताएका थिए।

अमेरिका छाडेर नेपाल किन?

विदेशबाट नेपाल फर्किएका मानिसले प्रायः एउटा प्रश्न सामना गर्छन्—“त्यहाँको अवसर छाडेर नेपाल किन फर्किएको?”

शैलेन्द्रलाई पनि यो प्रश्न धेरैले सोधेका छन्।

तर उनका लागि जीवनको सफलता केवल कुन देशमा बसियो वा कति ठूलो जागिर गरियो भन्नेमा सीमित छैन। आफूलाई मन परेको काम गर्न पाउनु, आफ्ना मानिसबीच रहनु र आफ्नै ठाउँमा केही सिर्जना गर्न सक्नु पनि जीवनको महत्त्वपूर्ण उपलब्धि हो।

अमेरिकाबाट दुई डिग्री लिएर फर्किएका शैलेन्द्र अहिले काठमाडौंमा Maya Pizza नामको उद्यम चलाइरहेका छन्। उनको साथमा एउटा सानो टिम छ। उनीहरू मिलेर पिज्जा बनाउँछन्, ग्राहकलाई सेवा दिन्छन् र व्यवसायलाई विस्तारै अगाडि बढाइरहेका छन्।

बाहिरबाट हेर्दा कसैले प्रश्न गर्न सक्छ—अमेरिकामा १० वर्ष बसेर, दुईवटा डिग्री लिएर नेपाल फर्किएपछि पिज्जा बेच्ने?

तर शैलेन्द्रको कथाले कामलाई पद वा प्रतिष्ठाभन्दा फरक ढंगले हेर्न सिकाउँछ। आफ्नै सीप, अनुभव र रुचिलाई व्यवसायमा बदल्नु पनि एउटा करिअर हो। सानो व्यवसायबाट सुरु गरेर अरूलाई समेत काम दिन सक्नु उद्यमशीलताको अर्को पक्ष हो।

उनको यात्राले एउटा महत्त्वपूर्ण कुरा देखाउँछ—विदेशबाट फर्केर आफ्नो ज्ञान र अनुभव नेपालमा प्रयोग गर्ने बाटो पनि सम्भव छ।

ठूलो कार्यालय, ठूलो कम्पनी वा ठूलो लगानीबाट मात्रै उद्यम सुरु हुनुपर्छ भन्ने छैन। एउटा सीप, एउटा उत्पादन, केही ग्राहक र सानो टिमबाट पनि व्यवसाय अघि बढ्न सक्छ।

शैलेन्द्र आफैं यसका उदाहरण हुन्। अमेरिका बसाइको अनुभव, खाद्य सेवा क्षेत्रमा गरेको काम र अध्ययनबाट प्राप्त ज्ञानलाई उनले नेपालमा प्रयोग गरिरहेका छन्।

‘घर फर्कन पाउँदा खुसी छु’

वैदेशिक रोजगारी र आप्रवासन नेपाली समाजको ठूलो यथार्थ हो। धेरै नेपाली विदेश गएर सफल भएका छन्, परिवारको जीवन परिवर्तन गरेका छन् र देशको अर्थतन्त्रमा योगदान पुर्‍याएका छन्। अर्कोतर्फ, विदेशमा सिकेको सीप, ज्ञान, पूँजी र अनुभव लिएर नेपाल फर्किएर काम गरिरहेका मानिसका कथा पनि बढिरहेका छन्।

शैलेन्द्रको यात्रा यही दोस्रो पाटोको एउटा उदाहरण हो।

उनको कथाको सबैभन्दा रोचक पक्ष अमेरिका छाड्नु मात्र होइन। आफूले रोजेको निर्णयप्रति सन्तुष्ट हुनु हो।

अमेरिकामा १० वर्ष बिताए। दुई डिग्री लिए। खाद्य व्यवसायमा वर्षौं काम गरे। त्यसपछि घर फर्किए। अहिले एउटा सानो टिमसँग पिज्जा बनाएर बेचिरहेका छन्।

उनका लागि यो यात्रा पछाडि फर्किएको यात्रा होइन।

यो आफ्नै गुँड फर्किएको यात्रा हो।

जीविको मिडियासँगको कुराकानीमा व्यक्त गरेको उनको भावनाको सार पनि यही छ—दिनभर उडेको चरा साँझ आफ्नै गुँड फर्किन्छ। मानिसका लागि पनि कहिलेकाहीँ आफू जन्मिएको ठाउँ, आफ्नो परिवार र आफ्नै समाजबीच फर्किनुको खुसी बेग्लै हुन्छ।